Bugün gençlerle konuştuğunuzda, sık sık aynı cümleler yankılanıyor:
"Bu ülkede gelecek yok."
"İlk fırsatta yurt dışına gideceğim."
"Ne okusak boşa."
"Çalışıyoruz ama karşılığı yok."
Bu ifadeler artık basit şikayetler değil; toplumsal bir ruh halinin yansımasıdır. Türkiye, sessiz ama derin bir gelecek kriziyle yüzleşiyor olabilir.
Gençler artık sadece iş bulamamaktan değil, hayat kuramamaktan endişe duyuyor. Evlenmek, yuva kurmak, çocuk sahibi olmak ve gelecek planı yapmak, birçok genç için erişilmez hayallere dönüşmüş durumda.
Gelecek umut üretmediğinde, gençlik enerjisini kaybeder. Enerjisini kaybeden bir gençlik ise toplumun en büyük alarm zilidir.
Türkiye'de milyonlarca genç üniversite mezunu. Ancak diplomalar, iş garantisi sunmuyor; çoğu zaman sadece duvara asılan birer belge olarak kalıyor.
Ezbere dayalı, sınav odaklı ve hayattan kopuk bir eğitim sistemi, gençleri hayata hazırlamak yerine sürekli bir yarışa sokuyor.
Sonuç açık:
Yüksek beklenti + düşük karşılık = derin bir hayal kırıklığı
Genç işsizliği sadece ekonomik bir sorun değil, aynı zamanda bir kimlik bunalımıdır.
Çünkü iş, sadece geçim kaynağı değildir. Aynı zamanda değer, statü, aidiyet ve anlam üretir.
İşsiz kalan genç, yalnızca parasız değil; kimliksiz hisseder. Bu durum zamanla öfkeye, umutsuzluğa, içe kapanmaya ve göç hayaline dönüşür.
Bugün gençlerin büyük bölümü yurt dışını bir kurtuluş kapısı olarak görüyor. Bu bir macera değil, bir hayatta kalma refleksidir.
Gidenler, daha iyi bir yaşam, daha adil bir sistem ve daha saygın bir gelecek arıyor. Bu durum sadece beyin göçü değil; aynı zamanda bir umut göçüdür.
Sosyal medya, gençlerin psikolojisini derinden etkiliyor. Lüks hayatlar, kusursuz bedenler ve sürekli eğlenen insanların gösterildiği dijital vitrinler...
Gerçek hayat ile bu dijital gösteriş arasındaki fark büyüdükçe, gençlerde yetersizlik duygusu artıyor. Bu da depresyon, kaygı bozukluğu, özgüven kaybı ve anlam boşluğu üretmeye başlıyor.
Bir toplumda gençler kendini nereye ait hissedeceğini bilemezse, geleceğini de o kadar belirsiz görür.
Bugün birçok genç, ne tam geleneksel, ne tam modern, ne de net bir kimliğe sahip. Bu arada kalmışlık hali, derin bir psikolojik yorgunluk doğuruyor.
Gençliğin umutsuzluğu sadece bireysel bir dram değildir. Bu durum uzun vadede üretim düşüşü, sosyal çözülme, beyin göçü ve toplumsal kırılganlık olarak geri döner.
Gençliğini kaybeden toplum, istikbalini kaybeder.
Çıkış yolu var. Ancak bu yol, sloganlarla, geçici projelerle veya günü kurtaran politikalarla değil, kapsamlı bir zihniyet dönüşümüyle mümkündür.
Gençlere gerçekçi umut, adil fırsat, liyakat, aidiyet ve anlam duygusu sunulmadan bu kriz aşılamaz.
Bir ülkenin gençleri geleceğe inanmıyorsa, o ülke geleceğini kaybetme riskiyle karşı karşıyadır.
