Birisi ak diyor...
Digeri onun ak dedigine kara diyor...
Sürekli münakasa...
Sürekli bir didisme içerisindeyiz.
Neden?
Niçin?
Kime?
Yapilan her bir kavga nasil neticelenirse neticelensin, kalblerde bir kiriklik, bir burukluk, bir öfke bir kin vs birakmiyor mu?
Elbette birakiyor.
Kimse yok öyle, yok böyle demesin.
Özellikle kendi aramizda yapilan her ne konu hakkinda olursa olsun is münakasaya kadar gittiginde benim düsüncem, benim fikirlerim diyerek kavga, gürültü, samata hatta ve hatta kanli biçakli olmuyormuyuz?
Oysa büyüklerimiz ne güzel söylemis
"Münakasa ile kazanilan bir zafer yoktur.
Kaybedilen bir DOSTLUK, ve kazanilan bir düsmanlik vardir."
Gelin dostlar, bu yürekten gelen söze yürekten bir alkis gönderelim. Kim söylemis ise agzina ve yüregine saglik.
Yaptigimiz-ki- çogu zaman bos ve malayani konularin getirdigi manasiz ve anlamsiz münakasalar her iki tarafa bir zafer kazandirmadigi gibi, kaybettigimiz bir dostluk, karsiliginda ise belki de en samimi dostumuzun düsmanligini kazaniyoruz.
Münakasa mi ediyorsunuz?
Bir kere daha düsünün.
Neden?
Niçin?
Niye?
Kime faydasi var.
"Niçin dostumun dostlugunu kaybedeyim", sorularini bir kez daha gerçek manada düsünün.
Not: Bir sohbet esnasinda "Münakasa ile kazanilan bir zafer yoktur.
Kaybedilen bir DOSTLUK, ve kazanilan bir düsmanlik vardir." manidar sözü paylasan Mustafa Yüzer hocama sonsuz sükranlarimi arz ediyorum. Sagolasin hocam
Selâm ve dua ve.
