Kendini ne kadar tanir insan? Bilir mi hakikatini? Bilgili olmaktan ötedir bilgelik makami. Insan önce kendini taniyarak varir, bilgeligine. Bilginin kudretini, kullanabilenlerdir bilgelik yolculari. Bu yolculuga çikanlar tevazu bilinciyle yürürler, bilginin yolunda hakikat arayislarina. Kendini bilen insan degerinin farkindadir ve alçakgönüllülük erdemiyle yol alir. Tevazu bilinciyle yükseltir, kendinden kendini bilgelik mertebesine ve hakikat arayisiyla yol alir, özüne. Hayatin aslolan amacina, tek?mülüne varir hakkinca.
Insanin özü birbirine dikkat etmek, sevmek, sarmalamak degil midir? Insan olmak yaratilanin en üstünü, zeki varlik olmak ise, gözden kaçirdigimiz bazi seyler var demektir. Insanoglu neden tek olsun ki? Öyleyse nedir seni bir digerinden farkli kilan? Sevgiyi hak etmeyene veririz, hak edeni bu duygudan mahrum kilariz, hele kuskular, süpheler, acabalar, beyin muhasebeye tutustu mu çik çikabilirsen, hepimiz insaniz dilimiz, rengimiz, tenimiz, farkliliklarimiz, farkindaliklarimiz, örf ve adetlerimiz, yani hepimiz ayni mozaigin parçasi degil miyiz? Bazi insanlarin yöneticilikten kaynakli üst bir konumu var. Ancak bunun da birlikten geldigini ve yalnizca is bölümünün bir parçasi oldugunu unutmamak gerekir. Insan olmak hayatin bu tarafini idame ettirmektir. Diger parçalardan yüksek bir konumu degil, ancak bir yöneticinin idari vasiflari söz konusu olabilir, lakin bu yönün seni bir digerinden üstün kilmaz. Her insan degisik düsünce ve anlayisa sahiptir. Bu gerçege göre hareket edersek, insanlara karsi davranislarimiz daha ölçülü ve daha müsamahakar olmalidir. Evinde, esine ve çocuklarina, is yerinde arkadaslarina, oturdugu mahallede komsularina, iliski içerisinde bulundugu diger insanlara karsi hosgörülü ve alçak gönüllü olmak kisinin sevilip sayilmasina ve karsilikli güven duygusunun tesis edilmesine vesile olur. Ayrica iyi niyet kavrami ile yakin iliskisi olan, hosgörü ise toplumsal baris ve uzlasma açisindan büyük önem tasimaktadir. Hosgörüden yoksun bir toplumda ise kargasa ve huzursuzluklar meydana gelir. Kur’an-i Kerimde Yüce Allah gerçek mü’minleri överken “O takva sahipleri ki, bollukta da darlikta da Allah için harcarlar; öfkelerini yutarlar ve insanlari af ederler. Allah’ta güzel davranista bulunanlari sever.” Buyurmak sureti ile birbirlerimiz ile olan iliskilerimizde nasil davranmamiz gerektigini bizlere bildirmektedir.
“Sevgide günes gibi ol, dostluk ve kardeslikte akarsu gibi ol, hatalari örtmede gece gibi ol, tevazuda toprak gibi ol, öfkede ölü gibi ol, her ne olursan ol, ya oldugun gibi görün, ya göründügün gibi ol” demistir MEVLANA
Bir ayet meali ile bitirmek istiyorum.”Sen insanlari Allah yoluna hikmetle, güzel ve makul ögütlerle davet et, gerektigi zaman da onlarla en güzel tarzda mücadele et. Rabbin, elbette yolundan sapanlari en iyi bildigi gibi kimlerin dogru yola gelecegini de pek iyi bilir.” Allah'a ismarladik, hosça kalin...
