Bazen cesaret, yüksek sesle atılan sloganlarda değil; kimsenin alkışlamadığı, hatta fark etmediği bir yürüyüşte gizlidir. 2007 yılında çekilmiş bir belgeseldeki penguen sahnesinin bugün hâlâ bu kadar güçlü yankılar uyandırması, tam da bu yüzdendir.
Penguenin her şeyi arkasında bırakıp sürüden ayrılması, bana tükenmişliği hatırlattı. Bitmiş olmayı değil; devam edememeyi… Birçok insanın yapmak isteyip de yapamadığını, o sessiz yürüyüşte kendimizle yüzleşerek gördük aslında.
“Gerçek cesaret, sürüden ayrılıp yalnız yürümeyi göze alabilmektir.”
Nihilist penguenin nereye gittiği bilinmeyen o yürüyüşü, yalnızlık duygusunun ortak bir ruh hâline dönüştüğü anlardan biriydi. Kalabalıkların içinde yalnız hisseden milyonlarca insan, kendini bir penguenin adımlarında buldu. Kimseye ait olmadan yürümek, ama yine de herkesin hikâyesine dokunmak…
Belki de bu yüzden o sahne, sıradan bir belgesel karesinden çok daha fazlasıydı. Benim için unutulmayacak bir görüntü, güçlü bir farkındalık anıydı. Bazen en derin cesaret, sessizce yola çıkabilmektir.
