Geçen haftalarda birtakım görüşmeler yapmak üzere Egenin turizm ve ormanlarıyla ön plana çıkan şirin ili Muğla’ya doğru bir seyahat gerçekleştirdim. Muğla bildiğiniz gibi Antik Karya bölgesinin en eski yerleşim yeri. Tarih boyunca önemini hiç kaybetmeyen Muğla, bugün de özellikle turizm alanında kendisinden söz ettiriyor. Yazımın konusu turizm ya da Muğla değil elbette. Muğla’da tanıdığım ve gördüğüm meslek lisesinden bahsedeceğim sizlere. Birçok defa gelmiş olmama rağmen yeni tanıdığım bu okul beni çok etkiledi ve geçmişe götürdü.
Bizim lise okuduğumuz yıllarda çok aktif olan ve birçok öğrencinin tercih ettiği okullar, meslek liseleriydi. O yıllarda ismi Endüstri Meslek lisesiydi. Dönemin ihtiyaçlarına göre bölümler yer alıyordu. Elektrik-Elektronik, Torna-Tesviye, Mobilya-Marangozluk, Motor ve Oto Tamir gibi bölümler bulunuyordu. Ebeveynler çocukları bir meslek sahibi olsun diye genel de düz liseye göndermek yerine bu okullara çocuklarını gönderirlerdi. Bu okullarda eğitim görenlerde büyük bir aşk içinde eğitim görürlerdi. Ben Kırkağaç İmam Hatip Lisesi’nde okuduğum 1983-1991 yıllarında Kırkağaç’ta da bir Endüstri Meslek Lisesi vardı ve epeyce de öğrencisi bulunmaktaydı. Çevre ilçelerden ve köylerden de bu okula okumaya gelenler olurdu. Bu okulların aslında bir nevi 1950 öncesinde Anadolu çocukları hem okusun hem meslek sahibi olsunlar diye kurgulanan eğitim veren Köy Enstitülerine benzer yanları vardı. Hem okulda örgün eğitim görürken hem de bir mesleğin ucundan tutmuş olurdu Endüstri Meslek Liseleri’nde okuyanlar. Böylelikle de hayata biraz daha erken başlarlardı. Lise bitince de neredeyse işi hazır gibiydi bu okullarda okuyanların. Üniversite okumasalar bile lise deki aldığı eğitimin üzerine beceri ve kabiliyetiyle kendi işyerlerini açan çok arkadaşımız oldu o yıllarda.
“Meslek liseleri, Türkiye’nin üretimle yeniden ayağa kalkmasının en güçlü eğitim damarlarından biridir.”
Bir süre sonra Endüstri Meslek Liseleri sanki literatürden kalkmış gibi oldu. Türkiye’nin her yerine Anadolu Liseleri açılmaya başlandı. Bütün düz liselerin neredeyse büyük çoğunluğu Anadolu Lisesi’ne evrildi. Endüstri Meslek Liseleri ikinci planda kaldı. Hatta son yıllarda her ile, ilçeye üniversite açılınca ve herkes üniversite okumaya başlayınca meslek liselerinin pabucu dama atıldı. Ancak ne var ki son yıllarda sanayi de ve birçok mesleki alanda çalıştıracak işçi bulanamamaya başlanılınca eğitimciler geçte olsa yeniden meslek liselerini gündeme getirmeye başladılar. Eğitim sistemimiz yap boz şeklinde sürekli değişimlere uğrayınca sistemin içinde eğitim alan çocuklar da sürekli bir değişimin parçası olarak heder edilmiş oluyorlar. Her çocuğa üniversite eğitimi aldıracağız diye bir kaide yok. Ama bunu eğitimin içinde karar verici pozisyonunda olanlara bir türlü anlatamıyoruz. Meslek liselerinin yaygınlaştırılıp çocukların daha genç ve küçük yaşlarda bir meslek bilgisi ile çalışma hayatına atılmalarının sağlanması gerektiğinin oldukça önemli olduğunu birçok kimse dile getirse de daha hala ülkemizde bunun önemi kavranabilmiş değil. Avrupa ülkelerinde Almanya başta olmak üzere meslek lisesi tarzındaki okulları OSB’ler ya da işletmeler kendileri açıyor ve kendi fabrikalarına eleman yetiştiriyorlar böylelikle. Mercedes firması bu konu da başı çekiyor.
Günümüzde meslek liselerinin önemi bir kat daha artmış olarak karşımıza çıkıyor. Nitekim devlette bu konuda geç kalmış bile olsa bazı adımlar atmaya başladı. Bu son derece sevindirici bir durum.
Gelelim Muğla Şehit Ziya İlhan Dağdaş Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi’ne. Oldukça geniş arazide kurulmuş bu okul şehrin en işlek noktasında yer alıyor. İlk kez 1928 yılında İkmal Sanat Mektebi adı ile açılmış olan bu okul, 1931 yılında maalesef kapatılmış. 1945-1946 eğitim öğretim yılında Orta Sanat Okulu adıyla günümüzde Kanuni Sultan Süleyman Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi olarak kullanılan binada eğitim-öğretime tekrar başlamış olan okul, 1948 yılında beş yıllık Erkek Sanat Enstitüsü haline getirilmiş. 1959-1960 eğitim öğretim yılında beş yıllık eğitim üç yıla indirilmiş. 1968-1969 eğitim öğretim yılında bugünkü binasına taşınmış olan okul, 1975-1976 eğitim öğretim yılında Endüstri Meslek Lisesi ismini almıştır. O yıllarda Mobilya ve Dekorasyon, Metal İşleri, Tesviye, Yapı bölümlerinin yanı sıra 1975-1976 eğitim öğretim yılında Motor, 1982-1983 eğitim öğretim yılında Elektrik, 1983-1984 eğitim öğretim yılında Elektronik, 1997-1998 eğitim öğretim yılında Tesisat, 2002-2003 eğitim öğretim yılında bilgisayar bölümlerinin açılmasıyla toplam dokuz bölümle eğitim öğretime devam etmiştir.
2005-2006 eğitim öğretim yılında 4 yıllık lise uygulamasına geçilen okulda bölümler alana dönüştürülmüş eğitime bu şekilde devam etmeye başlamıştır. Modüler sisteme göre alan isimleri düzenlenmiş ve Endüstri Meslek Lisesi’nde; Elektrik Elektronik Teknolojisi, Bilişim Teknolojileri, Motorlu Araçlar Teknolojisi, Metal Teknolojisi, İnşaat Teknolojisi, Tesisat Teknolojisi ve Ahşap Teknolojisi isimlerini almıştır. Teknik Lisede ise; Makine Teknolojisi, İnşaat Teknolojisi, Elektrik-Elektronik Teknolojisi alanları, Anadolu Teknik Lisesinde; Elektrik-Elektronik Teknolojisi ve Bilişim Teknolojileri alanları oluşturulmuştur. Okulun ismi 2013-2014 eğitim öğretim yılında bir kez daha değişerek Teknik ve Endüstri Meslek Lisesi adını almış ancak bu isimde bir yıl sonra yani, 2014-2015 eğitim-öğretim yılında Muğla Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi olarak değiştirilmiştir.
Bugün Muğla Şehit Ziya İlhan Dağdaş Mesleki ve Teknik Anadolu Lisesi olarak eğitim veren okulda, Bilişim Teknolojileri, Elektrik-Elektronik Teknolojisi, İnşaat Teknolojisi, Makine ve Tasarım Teknolojisi, Metal Teknoloji, Mobilya ve İç Mekân Tasarımı, Motorlu Araçlar Teknolojisi, Tesisat Teknolojisi ve İklimlendirme ve Kimya Teknolojisi alanlarında örgün eğitim veriliyor. Okulda kırk yedi adet atölye ve işlik, birer biyoloji, fizik ve kimya laboratuvarı, sekiz yüz elli kitabıyla iki kütüphane ve bir de yemekhane bulunuyor. Okulda 862 öğrenci eğitim görüyor. Bu öğrencilere 110 öğretmen eğitim veriyor. Öğretmenlerindeki özveri ve ışıltı görülmeye değer. Tanıştığım bazı öğretmenleri görünce gelecek için hem umutlandım hem de çok sevimdim. Okul müdürü Süreyya Meşeli ile okulun bahçesinde karşılaştım bir süre ayak üstü sohbet ettik, heyecanı yerindeydi. Okulu ve öğrencileriyle gurur duyuyordu. Böylesi eğitim gönüllüsü ve işinin ehli, başarılı bir müdürü tanımak benim içinde son derece mutluluk vericiydi.
Okul müdürünün ifade ettiğine göre okulun öğrencileri 2010/2011 eğitim öğretim yılında Folklor il Birinciliği ve Folklor Bölge İkinciliği ile Kros İl Birinciliği kazanmış. TÜBİTAK 2024 Yılı Liselerarası Elektrikli Araç Yarışmasında da Türkiye Üçüncülüğü elde etmişler.
Yine okul müdürünün ifadesine göre, TÜBİTAK Liselerarası Elektrikli Araç Yarışması, MEB Robot Yarışması, Akıllı Tarım ve Akıllı Arıcılık alanında öğrenciler proje çalışmaları yürütüyormuş. Böyle bir okulun varlığından haberdar olmak açıkçası beni ziyadesiyle mutlu etti.
Kategori: Eğitim > Mesleki Eğitim, Eğitim > Analiz
