Bu yolculuğun hayatım üzerinde böylesine derin bir etki bırakacağını açıkçası hiç tahmin etmemiştim.
7100’den fazla adadan oluşan Filipinler’e ulaşmak için önce yaklaşık 13 saat süren uzun bir uçak yolculuğu yaptım ve Manila’ya vardım. Burada birkaç gün kalarak şehrin tarihi ve önemli mekânlarını ziyaret ettim. Ardından iç hat uçuşuyla başka bir adaya geçtik. Bu adadan ise gemiyle farklı bir adaya ulaşıp bir düğün merasimine katıldık.
Daha sonra yine gemiyle geri dönüp yaklaşık 10 saat süren zorlu bir kara yolculuğunun ardından Cagayan De Oro ve Marawi İslam Şehri’ne ulaştık. Marawi’de bulunan bir üniversitede öğrenciler için düzenlenen bir sempozyuma katılarak bir bildiri sundum. Programın ardından Cagayan De Oro’ya geçerek burada bulunan yetimhaneleri ziyaret etme fırsatı buldum.
Seyahatimin her durağında, manevi evlatlarım olarak gördüğüm yetim ve hafız kızlarımızla karşılaştım. Yetimhanenin duvarlarında asılı duran Türk bayrağını görünce ise derin bir duygu yaşadım. Vatanımdan yaklaşık 10 bin kilometre uzakta Filipinler’de bayrağımızın dalgalandığını görmek ruhuma tarifsiz bir huzur verdi.
Bu sevginin kaynağını merak edip güler yüzlü mihmandarıma sorduğumda öğrendiklerim beni oldukça heyecanlandırdı.
Faslıbahar Kur’an kursunda hafızlık eğitimini tamamlayan, Türkçe öğrenen ve Çamlıca Tepesi’nde gönül ehli bir büyüğümüzden dua alan genç kızlar, İslam’ı ihtiyaç içindeki gönüllere ulaştırmak için Filipinler’e adeta bir Türk gibi dönmüşlerdi.
Bu kızlarımızın tebliğ faaliyetleri sırasında yaşadıkları bir hatıra ise oldukça anlamlıydı.
Hristiyan bir mahallede insanlara İslam’ı anlatan hafız kızlarımız sohbeti tamamlayıp ayrılmak üzereyken arkalarından yalınayak koşarak gelen küçük bir kız çocuğu “beni de götürün” diye seslenmiş. Annesi eşinden ayrıldığı için kızına bakamadığını söylemiş ve onu hafız kızlarımıza emanet etmiş.
Yetimhaneye gelen bu küçük kız, içeri girer girmez gördüğü manzara karşısında hayran kalmış ve şaşkınlık içinde tek kelime söylemiş:
“Paradaise… Cennet.”
Hafız kızlarımız da bu çocuğun adını o günden sonra “Cennet” koymuş.
Bugün Cennet kızımız İslam dinini öğrenmiş, tesettüre girmiş ve hafız olmak için çalışmaktadır.
Bu tablo karşısında Peygamber Efendimizin şu hadisi şerifi aklıma geldi:
“Bir tek kişinin senin vesilenle hidayete ermesi, sahra dolusu kırmızı koyun ve keçilerden daha hayırlıdır.”
Filipinler seyahatimiz boyunca yalnızca bir kişi değil, yüzlerce insanın İslam ile tanıştığına şahit oldum. Son 25 yıl içinde yaklaşık 40 bin kişinin İslamiyet ile müşerref olduğunu öğrenmek kalbimi büyük bir sevinçle doldurdu.
Bir insanın imanına vesile olmak bu kadar büyük bir değer taşıyorsa, binlerce insanın İslam ile tanışmasına hizmet etmek ne kadar ulvi bir gayrettir diye düşündüm.
Bu seyahatte mihmandarımın güler yüzü, sabrı, şefkati ve misafirperverliği karşısında büyük bir mahcubiyet duydum. Aynı zamanda burada gördüğüm hizmet anlayışı, İslami tebliğin başarı sırlarını da içinde barındırıyordu.
Yurt dışındaki İslami hizmetlerde model alınabilecek bu metodolojinin temel ilkeleri şöyle özetlenebilir:
Hizmet yapılacak ülkede istikrarlı şekilde kalabilecek sahabe ruhlu dava insanları bulunmalıdır.
Hizmet edilen ülkede yerli Müslüman kadrolar yetiştirilmeli ve dini hizmetler onların omuzlarında yükselmelidir.
Ümmet bilinciyle hareket edilmeli, İslam’a hizmetin büyük bir emanet olduğu unutulmamalı ve dar bakış açıları terk edilmelidir.
Sabır, şefkat, vefa ve ihlas ile çalışılmalı; neticenin yalnızca Allah’tan geldiği bilinmelidir.
Dağlar kadar sağlam köklere sahip bu ulvi duygularla çalışan İslam kahramanları, Allah rızası için hizmet ettikleri müddetçe İslam sancağı dünyanın en uzak coğrafyalarında bile dalgalanmaya devam edecektir.
Kategori: Seyahat / Tebliğ