VARLIGINI KABUL ETMEYEN FARKINDALIK OLUSTURAMAZ!

Bizler iki kapili han olan yeryüzünün misafirleriyiz. Bir gün “bir varmis bir yokmus” diye baslayan masallari misali, bir kapisindan girdigimiz dünyadan gerçek alemimize gidecegiz. Yalniz ve sahipsiz olmadigimizi, her an yanimizda olan, dualarimiza icabet eden Rahman’a boyun egmemiz gerekliligini, yapilan hiçbir yanlisin karsiliksiz kalmayacagini, okuyarak ve hayatin içinde aktif olarak, nesne olmaktan çikarak özne olacagimizi fark etmeliyiz. Zalim olmamiz gücümüzle es orantilidir. Devlet reisi, is veren ya da evde ailesine kan kusturan kadin ya da erkek veya evlat olsun asla ayri olmadigini, huzur ve sükûnete her birimizin ihtiyacimiz oldugunu fark etmeliyiz. Mutlu olmamiz ancak sevmeyi bilmemizle, merhamet ve adalet üzere yasamamizladir. Bu hal ise yakin olan dünyada öncelikle Rahman olan Allah’a güvenmekle, O’nun koydugu yasalara uymakla olur. Zira iç dünyamizi mutlu etmemiz, içimizden gelen sesleri dikkate almamizla mümkündür. En çok su-istimal ettigimiz, en az kullandigimiz yerimiz olan aklimiz, bize verilen en büyük nimettir ve korumaliyiz. Degerini düsürmemeliyiz. Içki dahi aklimizi örttügü ve degerini düsürdügü için yasak degil midir? Bunun yaninda asiri derecede sevinmemiz ve asiri derecede üzülmemiz de aklimiza zarar verir. Olmazsa olmaz sadece Allah’tir. O’nun disinda her sey olur ya da olmaz. Aklimizi tüketmemeli, daima kontrol altina almaliyiz. Okumali, görmeli, düsünmeliyiz. Bilgi yoldasimiz olursa insanlasir, aklimizi da kontrol altinda tutariz. Insanlasma sürecimizde herkesin bizim için olmadigini biliriz. Ayni zamanda da kölelesmeyiz! Varligini kabul etmeyen farkindalik olusturamaz. Varlik sorularini sormaliyiz. Ben kimim? Bana en yakin cisim ne? Kâinatta yaratilan her sey bizim için, o zaman biz kimin içiniz? Yeryüzünün en degerli varligi insandir. Insan bu degerini nereden aliyor? Dünyaya ilk gelen aciz varlik insanin ilk hareketi siginmak oluyor, annesine siginiyor. Bunu nereden ögreniyor? Bütün meselemiz insan olmak ve insan kalmak olmalidir. Eger insan kalirsak tipki Hz. Muhammed (as) gibi rahmet kaynagi oluruz. “Ben insanlara zahmet olayim diye degil, rahmet olayim diye gönderildim.” diyebiliriz. Yagmura da rahmet denilmistir. Çatlayan dudaklara su, kanayan yüreklere merhemdir. Su gibi olursak gittigimiz her yeri yesertiriz. Problem yapan degil problemleri çözen oluruz. Kur’an-i Kerim; kafasinda sorulari olan, ayrica yasadigi hayata dair sorunlari olan (ailevi, toplumsal vs…) insanlarin kitabidir. Müslümanlik: insan olmaktir. Insanligin yasanmis halidir. Gönülden teslim olmaktir. Ritüel ibadetler bir araçtir. Duadir. Eylemdir. Iyi insan olmaya götüren vasitalardir. Göz görmek için, lisan ise konusmak içindir. Bize verilen emanetleri istedigimiz gibi kullanip, israf etmemeliyiz. Soru sormali ve cevabini buluncaya kadar gayret etmeliyiz. Ki mutmain olabilelim.“ Ey iman edenler! Iman edin” ( Nisa: 4/136 ) buyrulmustur. Fatih Sultan Mehmet bu ayeti anlayamamis, hocasina sormus hocasi da; -“Davulcu vur bakalim” dersin o da vurur. Devam etmezse ve ritimli olmazsa çalmis olur mu? Hayatimiza fetret dönemini yasatmamali, kesintisiz iman etmeliyiz. Sürekli imani tazeleyecek ameller üzerinde olmaliyiz. Hayvani tabiatlara dönüsmekten amellerimiz ile imanimizi canli tutarak kurtarmaliyiz. Kalibimiz degismez ama ruhumuz degisebilir. Bunun için ruh iklimimizi canli tutmaliyiz. Ves-selam Aile Danismani: Asiye Türkan
Orjinal Köşe Yazısına Git