Düsünür, Bilge insan Muhyiddin Sekur der ki:
“Insan ancak dostlari kadar büyür, dostlari kadar gelisir.
Insanin çapi, dostlarinin çapi kadardir.
Bir insanla dost olmak, geleceginizi o insana emanet etmektir.
Dostlarimizin, boyasiyla boyanir, ahlaki ile ahlaklaniriz.
Kisinin kalitesini, dostlari belirler.
Kim oldugunu bilmek isterse, kimlerle dost olduguna bakmali insan.
Adaletin önderi Hz. Ömer’in dedigi gibi; “Kisinin dostu; aklinin kilavuzudur.”
Herkes, kendi “ayarina”, aklina göre dost edinir.
Her kus, kendi cinsiyle uçar. Kartallar kartallarla. Kargalar kargalarla...
Hayallerini, umutlarini, hedeflerini gerçeklestirmene destek veren, seni yüreklendiren, sana omuz veren, seninle ayni yöne bakan, ayni degerlere sahip insanla dost olmali.
Akilli insan, kime akil danisacagini bilen insandir. Akil danisacagin insanla dost ol.
Insanin hayatinda, mutlaka kendine ögüt veren gerçek dostlari olmali.
Çünkü gerçek dostlar, insanin "hayat sigortasidir."
Nasil bir insan olmak istiyorsan, öyle insanlarla dost ol.
Hayat, yanlis insanlarla harcanacak kadar ucuz degildir.
Bir kisi, iliskilerinde, hep sosyal statüsüne siginiyorsa, "karakter kitligi" yasiyor demektir.
Karakteri kit insan, dostluktan uzak insandir.
Sosyal statüsüne göre dostluk kurmak, çikar arkadasligi kurmaktir. Gerçek dostluk statü kabul etmez. Dostlukta kast sistemi olmaz.
Yüregi temiz insanla dost ol.
Edindigin dostlarinin fikirleri kirliyse, senin “kalbin ve fikirlerin” ne kadar temiz olursa olsun, er ya da geç senin de kalbin ve fikirlerin kirlenir.
Duygular gibi, degerler ve inançlar da kisiden kisiye sirayet eder.
Dogru yolu yanlis insanla yürürsen, yolunu da dogrunu da kaybedersin.
Bir dostta, neyi aradigini bilmiyorsan, kiminle dost oldugunun ne önemi var?
Niçin sevdigini bilmiyorsan, kimi ve neyi sevdiginin ne anlami var?
Bir insana yaptigin fedakârlik, sevgisini degil de "istismarini" artiriyorsa; bu, onun sadece fedakarliga layik olmadigini göstermez; ayni zamanda, onun ne kadar "ahmak" oldugunun da göstergesidir.
Fedakarligi, iyiligi, merhameti, sevgiyi istismar eden kisi, "ahmagin" ta kendisidir.
Vefa, sadece "asil ruhlu" insanlarda bulunan bir özelliktir.
Vefasi olmayan, duygularini istismar eden ahmak adamdan uzak dur.
Kendisine yapilan bir iyilik karsisinda, tesekkür etmeyen ve kendisinin yaptigi hatadan dolayi, özür dilemeyen insanlardan uzak dur...
Çünkü tesekkür etmemek ve hatalarindan dolayi özür dilememek, "iflah olmaz bir kibrin" göstergesidir...
Asla dikene de güle de ayni degeri verme. Bu senin gülü de dikeni de tanimadigini gösterir.
Usta sair Ismet Özel’in deyimiyle; “Karli bir gece vakti uyandiracagin” dostlar bul kendine.
Bir insanla birlikte oldugunda, mutlu hissetmen ve zevk alman seni aldatmasin. Gerçek dostlukta, bundan daha fazlasi gerekir.
Yaninda bulundugunda, “iç huzursuzlugu hissettigin” insandan uzak dur.
Iç huzuru, gerçek dostla sahte dostu ayirabilecegin en saglam duygudur. Çünkü “iç huzursuzlugu” duygularin “sigortasidir.”
Gerçek dostlar insana, mutlulugun yaninda, iç huzuru verir.
Dost seçmesini bilmeyenin, “keskesi, ah vahi” bol olur.
Kimi arkadas vardir; kisiyi ölümün esiginden kurtarir, kimisi de ölümün esigine birakir.
Ulu bilge Tebrizli Sems ne güzel söylemis; “Biri gelir seni sen eder, biri gelir seni senden eder.”
Unutma; güvenine layik olmayan, sevgine de layik degildir. Güven, sevgiden önce gelir...
Güvenmeden sevmek, dost olmak; üç günlüktür. Güvenerek sevmek, dost olmak; ömürlük…
Güvenmeden sevmek, pismanliktir.
Kimi sevecegini, kime güvenecegini bilmemek de ahmaklik. Çünkü bütün büyük hatalarin basi, budur.
Insan; yolunu, kendini, kimligini ve degerlerini bundan dolayi kaybeder.
Akilli insan; sevgisini, degerini ve güvenini ancak bunlara layik olana verir.
Bir insana güvenmek için, o insanin "gerçek degerlerini" bilmelisin...
Çünkü insanlarin, bir gerçek degerleri, bir de "sözde, sahte degerleri" vardir.
Sözde; herkes dürüsttür, adildir, anlayislidir, cömerttir, yardimseverdir, tutarlidir, ahlaklidir.
Insanin gerçek degerlerini; sözü degil, davranisi gösterir.
Çapli dostlarla birlikte olmak, insani çogaltir, artirir, gelistirir ve yeni ufuklar açar. Huzur bulursun onlarla...
Çapsiz insanlarla birlikte olmak da insani zihinsel olarak çoraklastirir, ufkunu daraltir,
O insanlarin ilgi alanlari basitlesir, düsünceleri siglasir, gündemi magazinlesir; konusmalari dedikodu seviyesine iner, duygulari arabesklesir ve hayatinin anlam düzeyi düser...
Onun için, bizi soylu ve onurlu duygu ve düsüncelerle tanistiracak, çapli dostlar arayip bulmali.
Seni ihtiyaci kadar seven kimsenin dostlugundan sakin. Çünkü onun ihtiyaci bitince, egosunu tatmin edince; sevgisi de dostlugu da biter. Yola çiktiklarini, yolda bulduklarina degisen karakter yoksunlari iste bunlardir.
Nasil bir insan olmak istiyorsan, o kalitede ve özellikte insanla dost ol.
Çünkü arifle oturan, arif kalkar. Cahille oturan, cahil.
Son söz; “Bazi insanlar, bazi insanlara sifadir. Allah sifanizi versin...” “
Bize “Hayat Sigortasi “olabilecek, “Aklimiza kilavuzluk” yapabilecek, “Karakter kitligi” degil “Karakter bollugu” olan ve gelecegimizi insa ederken “Üç günlük” degil “Ömürlük” dost olabilen gerçek dostlara çokça ihtiyaç vardir.